Od Egiptu na cały świat: naukowcy odkryli, jak naprawdę koty stały się zwierzętami domowymi

Nowe badania genetyczne wykazały, że droga kota od dzikiego drapieżnika do „rozpieszczonego pupila domowego” rozpoczęła się znacznie później i w innym regionie, niż wcześniej sądzono.

Analiza DNA kocich kości z wykopalisk archeologicznych w Anatolii, Europie i Afryce Północnej pokazała, że bliskie relacje człowieka z kotem ukształtowały się dopiero 3,5–4 tysiące lat temu — nie na Lewancie (wschodnie Morze Śródziemne), lecz w Afryce Północnej, przede wszystkim w strefie wpływów Starożytnego Egiptu.

Według profesora Uniwersytetu Oksfordzkiego Gregera Larsona nasza dobrze znana wersja „10 000 lat razem” nie znajduje potwierdzenia: udomowienie kotów to proces znacznie późniejszy. Naukowcy porównali DNA starożytnych szczątków z genetyczną „pulą” współczesnych kotów i doszli do wniosku, że to właśnie w Egipcie dzikie koty zaczęły żyć w pobliżu ludzi, a następnie zyskały szczególny status — były czczone, przedstawiane w sztuce, a nawet mumifikowane.

Następnie koty wraz z ludźmi i statkami rozprzestrzeniły się po świecie, pomagając kontrolować populację gryzoni. Do Europy w większej liczbie trafiły dopiero około 2 000 lat temu — głównie z Rzymianami, a później dotarły Jedwabnym Szlakiem do Chin.

Oddzielne ciekawe odkrycie dotyczy Chin: na długo przed pojawieniem się tam kotów domowych w pobliżu ludzi żyły dzikie koty bengalskie. Przez tysiące lat bytowały one w pobliżu ludzkich osad, żywiąc się gryzoniami, lecz nigdy nie zostały udomowione. Dziś popularna rasa bengalska powstała w wyniku ich krzyżowania z kotami domowymi.