Εκατοντάδες προσκυνητές συγκεντρώθηκαν στη Μάνδρια, στον μοναδικό στον κόσμο ναό της Αγίας Βριένας

Εκατοντάδες πιστοί από όλη την Κύπρο έφτασαν στις 30 Αυγούστου στο χωριό Μάνδρια (Mandria), κοντά στην Πάφο, για την πανηγυρική λειτουργία στο παρεκκλήσι της Αγίας Βριένας — τον μοναδικό στον χριστιανικό κόσμο ναό αφιερωμένο στην αγία. Ούτε η μικρή εκκλησία ούτε ο χώρος γύρω της χωρούσαν τον κόσμο.

Το προηγούμενο βράδυ, στις 29 Αυγούστου, τελέστηκε εδώ εσπερινός, επίσης με μεγάλη προσέλευση. Το παρεκκλήσι βρίσκεται σε έναν λόφο έξω από το χωριό, κοντά στη θάλασσα. Τα τελευταία χρόνια, οι πιστοί έρχονται εδώ όχι μόνο για την πανήγυρη: προσέρχονται καθημερινά, ασπάζονται την εικόνα της Αγίας και αφήνουν τάματα.

Τη Βριένα, την οποία στην Κύπρο αποκαλούν και Βριώνη, τη σεβόνται ως τοπική αγία, ενώ πουθενά αλλού δεν υπάρχει εκκλησία αφιερωμένη στο όνομά της. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, ήταν μητέρα του οσίου Φαντίνου, η μνήμη του οποίου τιμάται την ίδια ημέρα, στις 30 Αυγούστου. Ο ίδιος ο Φαντίνος καταγόταν από την Καλαβρία και πέθανε το 974 στη Θεσσαλονίκη, ενώ αξιόπιστες πληροφορίες για τη ζωή της μητέρας του σχεδόν δεν έχουν διασωθεί.

Η εμφάνιση του πρώτου ναού συνδέεται, σύμφωνα με την παράδοση, με ένα πλήρωμα πλοίου. Το σκάφος έπεσε σε καταιγίδα στα ανοικτά των Τίμης και της Μάνδριας· στο πλοίο υπήρχε εικόνα της Αγίας Βριένας και ο καπετάνιος με τους ναύτες έδωσαν τάμα: αν σώζονταν, θα έβγαιναν στη στεριά σε αυτό το σημείο και θα έχτιζαν μια εκκλησία.

Το παρεκκλήσι της Βριένας ήταν ένα από τα πέντε του χωριού — δίπλα του βρίσκονταν οι ναοί του Ηλιόδωρου, του Ευρεσίου, του Ευλογίου και της Αυγώνας. Μετά τις διακοινοτικές συγκρούσεις του 1963–1964, οι Ελληνοκύπριοι έφυγαν από τη Μάνδρια και αυτή μετατράπηκε σε τουρκοκυπριακό θύλακα: σύμφωνα με την απογραφή του 1960, από τους περίπου 400 κατοίκους η πλειονότητα ήταν Τουρκοκύπριοι. Και τα πέντε παρεκκλήσια εγκαταλείφθηκαν, ενώ από τον ναό της Βριένας μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970 δεν είχαν απομείνει ούτε εμφανή ερείπια.

Το 1975, μια γυναίκα που εγκαταστάθηκε εδώ μετά τον πόλεμο είδε στον ύπνο της την αγία, η οποία της ζήτησε να ξαναχτίσει «το σπίτι της» και αργότερα της υπέδειξε το ακριβές σημείο. Μαζί με τον ιερέα, οι συγχωριανοί εντόπισαν τα κατάλοιπα της παλιάς τοιχοποιίας και η εκκλησία ανοικοδομήθηκε από την αρχή από μια οικογένεια προσφύγων, με τη βοήθεια δεκάδων ανθρώπων. Την ίδια ημερομηνία, στις 30 Αυγούστου, η κοινότητα θεωρεί ημέρα του πρώτου ονείρου: από τότε η γιορτή τιμάται κάθε χρόνο και ο αριθμός των επισκεπτών αυξάνεται.