Okuldan sonra — hiçliğe: Kıbrıs’ta engelli gençlerin nasıl unutulduğu

Serebral palsili 26 yaşındaki Petros’un hikâyesi, Kıbrıs’taki birçok ailenin görünmez gerçeğini ortaya koyuyor. 21 yaşına kadar özel okula gidiyor, bir programı, aktiviteleri ve sosyalleşme imkânı vardı. Mezuniyetten sonra — hiçbir devlet programı yok: günlerini evde geçiriyor, annesi ise gerileme ve tamamen destek eksikliğinden söz ediyor.

Sorun sistematik: 21 yaş üstü engelli bireyler için okulun yerini alacak neredeyse hiç gündüz merkezi veya yapı yok. Aileler, bakım yüküyle baş başa kalıyor; nefes alma imkânı olmadan ve yetişkin çocukları için herhangi bir gelecek perspektifi bulunmadan.

Çocuk hakları örgütleri devlete sürdürülebilir bir destek sistemi kurma çağrısı yapıyor — gündüz merkezleri, destekli yaşam ve istihdam programlarıyla, «hayatın 21 yaşında bitmemesi» için.