Adobe’da 25 yıllık deneyime sahip bilişim uzmanı iş bulamayınca okul otobüsü şoförü oldu

Amerikalı mühendis James Strawn, teknoloji sektöründe geçirdiği 25 yılı aşkın sürenin ardından kendini okul otobüsünün direksiyonunda buldu. Ağustos 2025’te Adobe’daki işini kaybeden Strawn, ardından bir yıldan uzun süre boyunca bilişim sektöründe yeni bir pozisyon bulmaya çalıştı ancak başarılı olamadı. Kendi ifadelerine göre başvuruları elendi, işe alım uzmanları mesajlarını görmezden geldi ve bazı işverenler planlanan mülakatlara bile gelmedi.

Sonunda Strawn meslek değiştirmeye karar verdi ve Colorado’daki bölgesinde okul otobüsü şoförü olarak işe başladı. Hikâyesi kısa sürede LinkedIn’de yayıldı ve iş gücü piyasasında deneyimli uzmanların yaşadığı sorunlar üzerine tartışma başlattı.

Teknoloji sektöründe çeyrek asır

Strawn’ın kariyer yolculuğu gerçekten etkileyici. LinkedIn profiline göre Adobe’da Nisan 2000’den Ağustos 2025’e kadar — yaklaşık 25 yıl beş ay — çalıştı. Son görevi, Adobe Digital Video bölümünde Senior Software Quality Engineer pozisyonuydu.

Strawn yazılım kalitesiyle ilgileniyor ve Premiere Pro ile After Effects de dahil olmak üzere Adobe ürünleriyle çalışıyordu. Adobe’nun arşivlenmiş sayfası da onun Premiere Pro ekibinde çalıştığını doğruluyor: Şirket, Strawn’ı Premiere Pro’dan sorumlu ve After Effects, Prelude ve Photoshop dahil diğer ekiplerle iş birliği yapan bir Quality Engineer olarak tanımlıyordu.

Adobe’dan önce Accolade dahil başka teknoloji şirketlerinde de çalışmıştı. Strawn yakın tarihli bir paylaşımında Accolade ve Adobe’daki uzun kariyerini hatırlattı.

Ardından Adobe’da geçirdiği 25 yılın sonunda kariyeri aniden sona erdi.

Bir yıl süren arayış ve retler

Strawn, Ağustos 2025’te işten çıkarılmasının ardından yeni bir iş aramaya başladı. Kendi paylaşımından anlaşıldığı kadarıyla arayış bir yıldan uzun sürdü ve son derece zorlu geçti.

Kendini morali bozulmuş hissettiğini ve kendi ifadesiyle yüksek teknoloji sektörü tarafından ayrımcılığa uğradığını yazıyor. Strawn ayrıca, başvurularını « körlemesine » eleyen, doğrudan iletişimlerini görmezden gelen ve bazen planlanan mülakatlara bile gelmeyen işe alım uzmanlarına ve potansiyel işverenlere seslendi.

Burada bir noktayı açıklığa kavuşturmak önemli: Strawn, özel olarak yapay zekâ algoritmaları tarafından elendiğini iddia etmiyor. Başvuruların otomatik veya düşünmeden filtrelenmesinden söz ediyor ancak paylaşımında kararları bizzat bir yapay zekâ sisteminin verdiğine dair kanıt bulunmuyor.

Bu nedenle, « özgeçmişi yapay zekâ filtrelerinden geçmedi » ifadesi fazla kesin. Daha doğru olan, onun otomatik başvuru filtrelemesi ve işe alım uzmanlarının tepkisizliğiyle karşılaştığını söylemek; bunun nedeninin özellikle yapay zekâ olduğunu iddia etmemektir.

« Bilgisayar başında çalışmak yerine 40 fitlik bir otobüs süreceğim »

Bir noktada Strawn beklemeyi bırakmaya karar verdi.

Paylaşımında, yerel okul bölgesinde yeni ve umduğu üzere son kariyerine okul otobüsü şoförü olarak başladığını duyurdu. Bu iş, önceki işine kıyasla önemli ölçüde daha düşük ücretli. Ancak Strawn yeni işini şaşırtıcı derecede olumlu bir şekilde anlattı: İşini seviyor, kendi ifadesine göre çocuklar çoğunlukla iyi ve çalışma arkadaşlarını ilgili, nazik ve sade insanlar olarak tanımlıyor.

En çok dikkat çeken ifadelerinden biri, artık bilgisayar başında çalışmak yerine 40 fitlik bir otobüs kullanma fırsatından memnun olduğunu söylemesiydi.

Bu, tam anlamıyla mesleki bir başarısızlık hikâyesinden çok, bir yıl süren sonuçsuz arayışın ardından hayatının yönünü değiştirmeye karar veren bir insanın hikâyesi.

Üstelik Strawn yeni işini kesinlikle utanç verici bir şey olarak görmüyor. Aksine, bundan yeni bir başlangıç olarak söz ediyor.

İşe alım piyasasına ne oldu?

Hikâyeyi viral hâle getiren de tam olarak bu nokta oldu.

Strawn’ın paylaşımı kısa sürede çok sayıda tepki ve yorum aldı. İnsanlar uzun süre iş arama konusundaki kendi deneyimlerini anlattı. Örneğin yorumculardan biri, 13 kitap yayımladıktan ve binlerce iş başvurusu yaptıktan sonra artık Amazon Flex üzerinden teslimat yaparak saatte yaklaşık 20 dolar kazandığını yazdı. Diğer kullanıcılar da teknoloji ve kurumsal sektörlerden tamamen farklı mesleklere geçişlerini anlattı.

Hikâye, deneyimli uzmanların karşılaştığı bir sorunun örneği olarak tartışılmaya başlandı: Onlarca yıllık kariyer ve etkileyici bir özgeçmiş artık bir mülakata davet edilmeyi bile garanti etmiyor.

Bununla birlikte, 2026’da iş gücü piyasasının deneyimli mühendislere tamamen ihtiyaç duymayı bıraktığı sonucuna varmak yanlış olur.

Strawn’ın hikâyesi her şeyden önce tek bir uzmanın kişisel deneyimi; tüm deneyimli çalışanların otomatik olarak yapay zekâ ile değiştirildiğinin veya şirketlerin ileri yaştaki çalışanlardan topluca vazgeçtiğinin kanıtı değil.

Yine de yaş burada önemli

Teknoloji sektöründe yaş ayrımcılığı sorunu gerçekten var, ancak Strawn örneğinde retlerin nedeninin özellikle yaş olduğunu söylemek mümkün değil.

Bir insan aynı sektörde ne kadar uzun süre çalışırsa, özgeçmişinin yaş, maaş beklentileri ve günümüz kurumsal kültürüne uyum merceğinden değerlendirilme ihtimali de o kadar artıyor.

Strawn’ın bir başka paradoksal faktörü daha vardı: Deneyimi aynı anda hem en büyük avantajı hem de engeli olabilirdi.

Muazzam bir mesleki birikime sahipti ancak son yıllarda büyük ölçüde değişen bir sektördeki pozisyonlara başvuruyordu. Geliştirme araçları, test yöntemleri, bulut teknolojileri ve yapay zekâ o kadar hızlı gelişiyor ki işverenler artık yalnızca meslekte geçirilen yıl sayısını değil, güncel becerilerden oluşan belirli bir seti arıyor.

Ancak bu da Strawn’ın sözünü ettiği tüm durumları açıklamıyor: Bir aday yanıt alamazsa veya başvurusu otomatik bir sistem tarafından elenirse, yeterliliğini kanıtlama fırsatını hiç bulamayabilir.

İronik olan, teknolojiden tamamen uzaklaşmamış olması

En ilginç nokta, Strawn’ın bir anda bilişimle artık hiçbir ilgisi olsun istemediğine karar veren biri hâline gelmemesi.

Profili hâlâ onu Software Quality Assurance uzmanı olarak tanımlıyor. Mesleki yetkinlikleri arasında Adobe Premiere Pro, After Effects ve üretken yapay zekâyla bağlantılı teknolojiler yer alıyor.

Yani okul otobüsünün direksiyonuna geçişi, mühendisin mesleğini tamamen bırakmasından kaynaklanmadı. Bu geçiş, uzun süren ve kendi sözlerinden anlaşıldığı kadarıyla yıpratıcı bir iş arama sürecinin sonucu oldu.

Hikâyeyi özellikle çarpıcı kılan da bu.

Bir insan profesyonel itibarını oluşturmak için çeyrek asır harcayabilir, milyonlarca kişinin kullandığı ürünler üzerinde çalışabilir ve birkaç ayda edinilemeyecek bir deneyime sahip olabilir. Ancak işten çıkarıldıktan sonra yine de neredeyse sıfırdan başlamak zorunda kalabilir.

Bu bir « düşüş » değil, yeni bir başlangıç hikâyesi

Strawn paylaşımını bir şikâyetle bitirmiyor.

İş aradığı dönemde kendisine destek olan eski çalışma arkadaşlarına ve tanıdıklarına teşekkür ediyor. Onu reddeden işverenlere ve işe alım uzmanlarına ise daha sert bir mesaj gönderiyor: Teknoloji sektörünün bir gün iş arayanlara yeniden insan gibi davranmayı öğrenmesini umuyor.

Hikâyesinin temel paradoksu da burada yatıyor.

Adobe’da 25 yıl çalıştıktan sonra başka bir teknoloji şirketinde yeni bir pozisyon elde edemedi. Bir okul otobüsü elde etti.

Ancak sözlerine bakılırsa, bununla birlikte bilişim sektöründe bir yıl süren arayış boyunca bulamadığı şeylere de kavuştu: iyi çalışma arkadaşlarına, canlı iletişime ve yaptığı işin gerçekten birileri için gerekli olduğu hissine.

Bu nedenle Strawn’ın hikâyesi yalnızca « Adobe → okul otobüsü » karşıtlığı nedeniyle viral olmadı. Hikâye, iş gücü piyasasının yeni gerçekliğini gösteriyor: Deneyim, özgeçmişteki güçlü bir isim ve onlarca yıllık profesyonel kariyer, bir sonraki şirketin kapısının açılacağını artık garanti etmiyor.

Bazen insan, ofis ve bilgisayar yerine sarı bir okul otobüsünün bulunduğu başka bir kapıyı kendisi seçmek zorunda kalıyor.