9 στους 10 νεαρούς εργαζόμενους βρίσκονται διαρκώς σε άγχος με το ερώτημα «θα βγάλω τον μισθό μέχρι το τέλος;»

Ενώ οι εργοδότες σπάζουν το κεφάλι τους για το πώς να αυξήσουν την αποδοτικότητα των εργαζομένων, το πραγματικό πρόβλημα μπορεί να κρύβεται σε εντελώς άλλο σημείο — στην τραπεζική εφαρμογή.

Νέα έρευνα έδειξε ότι το οικονομικό άγχος στους ζουμρήδες (γεννημένους περίπου από το 1997 έως το 2012) και στους μιλένιαλς (γεννημένους το 1981–1996) έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, ώστε αρχίζει να πλήττει άμεσα την παραγωγικότητα. Οι νέοι εργαζόμενοι αποσπώνται όλο και συχνότερα από τον υπολογισμό των εξόδων, τον έλεγχο του υπολοίπου της κάρτας, την αναζήτηση πρόσθετης εργασίας και τις προσπάθειες να καταλάβουν πώς γενικά να επιβιώσουν σε συνθήκες διαρκώς αυξανόμενων τιμών.

Η κύρια πηγή άγχους είναι προβλέψιμη — το κόστος ζωής. Ήδη εδώ και αρκετά χρόνια ακριβώς η άνοδος των τιμών παραμένει το βασικό πρόβλημα για τις νεότερες γενιές. Πάνω από τους μισούς εκπροσώπους της Γενιάς Ζ και των μιλένιαλς παραδέχονται ότι, εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών, αναβάλλουν σημαντικές αποφάσεις ζωής: την αγορά κατοικίας, τη δημιουργία οικογένειας ή την απόκτηση πρόσθετης εκπαίδευσης.

Το πρόβλημα έχει εδώ και καιρό ξεπεράσει τα όρια των προσωπικών ανησυχιών. Όταν κάποιος ανησυχεί αν θα του φτάσουν τα χρήματα μέχρι τον επόμενο μισθό, είναι δύσκολο να συγκεντρωθεί πλήρως στη δουλειά. Οι έρευνες δείχνουν ότι οι περισσότεροι εργαζόμενοι βιώνουν οικονομικό στρες, ενώ οι εργοδότες παρατηρούν όλο και συχνότερα μείωση της αφοσίωσης και της συγκέντρωσης μεταξύ του προσωπικού.

Την κατάσταση επιδεινώνουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι νέοι βλέπουν καθημερινά τις επιτυχίες των άλλων, τα ακριβά ταξίδια, τα καινούρια αυτοκίνητα και τα διαμερίσματα. Σε αυτό το φόντο η δική τους οικονομική κατάσταση αρχίζει να φαίνεται ακόμη χειρότερη, ακόμη κι αν αντικειμενικά δεν διαφέρει από την κατάσταση των περισσότερων συνομηλίκων τους.

Για σύγκριση, οι boomers (γεννημένοι το 1946–1964) βρέθηκαν σε πιο ευνοϊκή θέση. Πολλοί εκπρόσωποι αυτής της γενιάς πρόλαβαν να αποκτήσουν σπίτι και να συσσωρεύσουν κεφάλαιο πριν από την απότομη άνοδο των τιμών των τελευταίων δεκαετιών, γι’ αυτό και το οικονομικό άγχος μεταξύ τους είναι αισθητά χαμηλότερο.

Παράλληλα, πολλοί νέοι εργαζόμενοι προσπαθούν να αντισταθμίσουν την έλλειψη χρημάτων με πρόσθετη εργασία. Περίπου το ένα τρίτο των εκπροσώπων της Γενιάς Ζ και το ένα τέταρτο των μιλένιαλς έχουν ήδη παράλληλες δουλειές πέρα από την κύρια απασχόληση. Όμως αντί για αίσθημα ασφάλειας αυτό συχνά οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη εξάντληση και συναισθηματική εξουθένωση.

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι οι εργοδότες είναι καιρός να αντιμετωπίσουν την οικονομική ευημερία των εργαζομένων όχι ως προσωπικό ζήτημα των ίδιων των εργαζομένων, αλλά ως παράγοντα που επηρεάζει άμεσα την επιχείρηση. Αν ένας άνθρωπος περνά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας σκεπτόμενος λογαριασμούς, δάνεια και ενοίκιο, η αποδοτικότητά του αναπόφευκτα μειώνεται.

Προκύπτει έτσι μια παράδοξη κατάσταση: οι εταιρείες επενδύουν εκατομμύρια στην τεχνητή νοημοσύνη, την αυτοματοποίηση και τις νέες τεχνολογίες, αλλά ταυτόχρονα χάνουν παραγωγικότητα επειδή οι εργαζόμενοι απλώς αγχώνονται για τα χρήματα. Και όσο το κόστος ζωής συνεχίζει να αυξάνεται ταχύτερα από τους μισθούς, αυτό το πρόβλημα θα γίνεται μόνο πιο ορατό.