Ο Ρώσος άφησε την πληροφορική για τη ξυλουργική και έστησε μια κερδοφόρα επιχείρηση στη ζούγκλα της Νότιας Αμερικής

Η ιστορία του Ρώσου Βίκτορ Σαβίν μοιάζει περισσότερο με σενάριο ταινίας για μια πλήρη επανεκκίνηση ζωής. Πριν από επτά χρόνια, μαζί με τη σύζυγό του, αποφάσισε να αφήσει την καριέρα του, να φύγει από τη Ρωσία και να εγκατασταθεί σε μια ζεστή χώρα, υπολογίζοντας σε μια ήρεμη ζωή. Ωστόσο, αντί για πρόωρη σύνταξη, απέκτησε τη δική του παραγωγή στη Νότια Αμερική.

Σήμερα η εταιρεία του στην Παραγουάη παράγει παιδικά έπιπλα με το σύστημα Μοντεσσόρι, κρεβάτια, σουηδικούς τοίχους, αθλητικά συγκροτήματα και εξοπλισμό για crossfit. Ο τζίρος της επιχείρησης φτάνει περίπου τα 12 χιλιάδες δολάρια τον μήνα, ενώ το περιθώριο κέρδους ορισμένων προϊόντων αγγίζει το 70%.

Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι πριν από τη μετακόμιση ο Βίκτορ δεν είχε ασχοληθεί ποτέ με την ξυλουργική. Σπούδασε μηχανικός-τεχνολόγος και εργάστηκε για πολλά χρόνια στη βιομηχανία και στον χώρο της πληροφορικής. Τη νέα ειδικότητα χρειάστηκε να την κατακτήσει ήδη σε άλλη ήπειρο.

«Οποιοδήποτε πράγμα φτιάχνεται με τα χέρια μπορείς να το μάθεις. Είμαι μηχανικός και τεχνολόγος, γι' αυτό η εκμάθηση της ξυλουργικής μου πήρε μόνο μερικές εβδομάδες», λέει ο επιχειρηματίας.

Αντί για σπίτι αγόρασε εργαστήριο

Στη Νότια Αμερική το ζευγάρι ταξίδεψε χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο και ακόμη και χωρίς να έχει επιλέξει χώρα. Η Παραγουάη αποδείχθηκε μια τυχαία στάση, που στη συνέχεια έγινε νέο σπίτι.

Τη στιγμή της μετακόμισης η οικογένεια είχε περίπου 95 χιλιάδες δολάρια αποταμιεύσεις. Το ποσό φαινόταν αξιόλογο, όμως η πραγματικότητα έφερε γρήγορα διορθώσεις. Όταν ήρθε η ώρα να επενδύσει τα υπόλοιπα χρήματα, ο Βίκτορ έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στην αγορά δικού του σπιτιού και ενός βιομηχανικού χώρου.

Η επιλογή αποδείχθηκε απρόσμενη.

«Αγόρασα εργαστήριο και έμενα κατευθείαν μέσα στην παραγωγή», θυμάται.

Έτσι ξεκίνησε η ιστορία της εταιρείας που σήμερα είναι γνωστή πολύ πέρα από τη ρωσόφωνη κοινότητα της Παραγουάης.

Έπιπλα από αυτό με το οποίο οι ντόπιοι ζεσταίνουν τις σόμπες

Η βάση της παραγωγής έγινε ο ευκάλυπτος — το φθηνότερο ξύλο στη χώρα. Οι ντόπιοι συχνά τον χρησιμοποιούν ως απλά καυσόξυλα.

Ωστόσο, η μηχανική προσέγγιση επέτρεψε να μετατραπεί η φθηνή πρώτη ύλη σε ποιοτικό προϊόν.

Σύμφωνα με τον επιχειρηματία, χάρη στη σωστή επεξεργασία τα έπιπλα από ευκάλυπτο δεν βγαίνουν χειρότερα και συχνά μάλιστα καλύτερα από τα προϊόντα από ακριβότερα είδη ξύλου που χρησιμοποιούν οι τοπικοί κατασκευαστές.

Σήμερα η γκάμα της εταιρείας περιλαμβάνει δεκάδες μοντέλα, ενώ νέα προϊόντα εμφανίζονται συχνά κατόπιν αιτημάτων των πελατών. Οι αγοραστές στέλνουν φωτογραφίες επίπλων που τους άρεσαν στο διαδίκτυο, και στη συνέχεια το εργαστήριο προσαρμόζει την ιδέα και τη βάζει σε παραγωγή.

Γιατί στην Παραγουάη μπορεί κανείς να κερδίζει περισσότερα απ’ ό,τι στη Ρωσία

Ο επιχειρηματίας σημειώνει ότι η αγορά της Νότιας Αμερικής είναι οργανωμένη διαφορετικά από ό,τι στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ.

Αν στη Ρωσία η μάχη γίνεται για τον πελάτη, στην Παραγουάη συχνά λείπουν οι ίδιοι οι παραγωγοί. Υπάρχει ζήτηση, οι αγοραστές έχουν χρήματα, αλλά τα ποιοτικά προϊόντα δεν επαρκούν.

Επιπλέον, το καθεστώς του ξένου αποδείχθηκε απροσδόκητα πλεονέκτημα. Οι πελάτες παραγγέλνουν πρόθυμα προϊόντα από το «ρωσικό εργαστήριο», ενώ η δυνατότητα άμεσης επικοινωνίας με τον ιδιοκτήτη μέσω μεταφραστή ενισχύει ακόμη περισσότερο την εμπιστοσύνη.

Στο παράδειγμα ενός συνηθισμένου σουηδικού τοίχου, η οικονομική εικόνα είναι εντυπωσιακή: το προϊόν πωλείται περίπου προς 180 δολάρια, ενώ το κόστος υλικών και εργασίας ανέρχεται σε περίπου 58 δολάρια. Τα υπόλοιπα μένουν στην επιχείρηση.

Το φορολογικό βάρος είναι επίσης αισθητά χαμηλότερο από εκείνο που έχουν συνηθίσει πολλοί επιχειρηματίες: στην πράξη ο βασικός φόρος παραμένει ο ΦΠΑ, ενώ το συνολικό βάρος εκτιμάται περίπου στο 4%.

Πού χάνονται τα χρήματα με περιθώριο κέρδους 70%

Με την πρώτη ματιά μπορεί να φαίνεται ότι μια τέτοια επιχείρηση αποφέρει τεράστια κέρδη. Ωστόσο, η πραγματικότητα αποδείχθηκε πιο σύνθετη.

Με μηνιαίο τζίρο περίπου 12 χιλιάδων δολαρίων, σχεδόν το μισό ποσό πηγαίνει στους μισθούς των εργαζομένων. Άλλα περίπου 3 χιλιάδες δολάρια απορροφώνται από τα υλικά, περίπου 700 δολάρια κοστίζει η ενοικίαση δύο παραγωγικών χώρων, ενώ ακόμη περίπου 800 δολάρια πρέπει να διατίθενται για διαφήμιση.

Ως αποτέλεσμα, το καθαρό κέρδος είναι λίγο πάνω από χίλια δολάρια τον μήνα.

Ο λόγος είναι απλός: σχεδόν όλα τα χρήματα που κερδίζει ο Βίκτορ τα επενδύει ξανά στην ανάπτυξη της επιχείρησης.

Το βασικό πρόβλημα είναι οι άνθρωποι

Αν η πρώτη ύλη, ο εξοπλισμός και οι πελάτες βρίσκονται σχετικά εύκολα, η κατάσταση με το προσωπικό είναι πολύ πιο δύσκολη.

Σύμφωνα με τον επιχειρηματία, στην Παραγουάη ουσιαστικά δεν υπάρχει σύστημα επαγγελματικής τεχνικής εκπαίδευσης. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθεί καταρτισμένος ξυλουργός, γι’ αυτό οι εργαζόμενοι πρέπει να εκπαιδεύονται από τον ίδιο.

«Θα δοκιμάσεις πέντε, θα κρατήσεις δύο, μετά ο ένας θα φύγει, ο άλλος θα αρρωστήσει. Και είναι καλό αν μέσα σε λίγους μήνες καταφέρεις να αναδείξεις έστω έναν ειδικό», λέει.

Στις δυσκολίες προστίθενται και τα απρόοπτα. Πρόσφατα ένα φορτηγό με έτοιμα έπιπλα ενεπλάκη σε ατύχημα και αναποδογύρισε. Όλο το φορτίο καταστράφηκε και οι παραγγελίες έπρεπε να ξαναγίνουν με δικά του έξοδα και στον συντομότερο δυνατό χρόνο.

Η σύνταξη που ακόμη έρχεται

Παρά τις δυσκολίες, ο Βίκτορ και η σύζυγός του λένε ότι δεν μετάνιωσαν ούτε μια φορά για τη μετακόμιση.

Ο επιχειρηματίας παραδέχεται ότι η μετανάστευση έγινε μία από τις πιο δύσκολες δοκιμασίες της ζωής του. Το να ξεκινήσει κανείς από την αρχή μετά τα 40, και έπειτα να χτίσει σχεδόν από το μηδέν μια επιχείρηση σε μια άγνωστη χώρα, αποδείχθηκε πολύ δυσκολότερο από ό,τι περίμενε.

Παρόλα αυτά, δεν σκοπεύει να σταματήσει. Ο επόμενος στόχος είναι να μετατρέψει το εργαστήριο σε μεγάλη παραγωγή με ετήσιο τζίρο περίπου 1,5 εκατομμύριο δολάρια.

Και μετά, αστειεύεται ο επιχειρηματίας, να πάρει επιτέλους εκείνη τη «σύνταξη» για την οποία κάποτε έφυγε για την Παραγουάη.