Rus IT’yi marangozluğa tercih etti ve Güney Amerika’nın cangılında kârlı bir iş kurdu

Rusya vatandaşı Viktor Savin’in hikâyesi, hayatı sıfırdan yeniden başlatmaya dair bir film senaryosunu andırıyor. Yedi yıl önce eşiyle birlikte kariyerini bırakıp Rusya’dan ayrılmaya ve sıcak bir ülkeye yerleşmeye karar verdi; sakin bir hayat umuyordu. Ancak erken emeklilik yerine Güney Amerika’da kendi üretimini kurdu.

Bugün Paraguay’daki şirketi, Montessori sistemine göre çocuk mobilyaları, yataklar, İsveç barları, spor kompleksleri ve crossfit ekipmanları üretiyor. İşletmenin aylık cirosu yaklaşık 12 bin dolara ulaşıyor, bazı ürünlerde kâr marjı ise yüzde 70’e kadar çıkıyor.

En şaşırtıcı olan ise Viktor’un taşınmadan önce hiç marangozluk yapmamış olması. Eğitim olarak mühendis-teknolog olan Savin, uzun yıllar sanayi ve IT alanında çalıştı. Yeni mesleği başka bir kıtada öğrenmek zorunda kaldı.

«El emeğiyle yapılan her şeyi öğrenebilirsiniz. Ben mühendis ve teknolojistim, bu yüzden marangozluğu öğrenmem sadece birkaç hafta sürdü», — diye anlatıyor girişimci.

Evin yerine atölye aldı

Çift, Güney Amerika’ya belirli bir plan olmadan ve hatta seçilmiş bir ülke bile olmadan yola çıktı. Paraguay, sonrasında yeni evleri olacak bir tesadüfi durak oldu.

Taşınma sırasında ailenin yaklaşık 95 bin dolarlık birikimi vardı. Bu miktar hatırı sayılır görünüyordu, ancak gerçekler kısa sürede bazı düzeltmeler getirdi. Kalan parayı yatırma zamanı geldiğinde Viktor’un kendi evi ile üretim alanı arasında seçim yapması gerekti.

Seçim beklenmedikti.

«Bir atölye satın aldım ve doğrudan üretim yerinde yaşamaya başladım», — diye hatırlıyor.

Böylece bugün Paraguay’daki Rusça konuşan topluluğun çok ötesinde bilinen şirketin hikâyesi başladı.

Yerel halkın soba yaktığı ağaçtan mobilya

Üretimin temelini, ülkedeki en ucuz ağaç türü olan okaliptüs oluşturdu. Yerel halk çoğu zaman bunu sıradan yakacak odun olarak kullanıyor.

Ancak mühendislik yaklaşımı, ucuz hammaddenin kaliteli bir ürüne dönüştürülmesini sağladı.

Girişimciye göre doğru işleme sayesinde okaliptüsten yapılan mobilyalar, yerel üreticilerin kullandığı daha pahalı ağaç türlerinden yapılan ürünlerden geri kalmıyor, hatta çoğu zaman daha iyi oluyor.

Bugün şirketin ürün yelpazesinde onlarca model bulunuyor ve yeni ürünler çoğu zaman müşterilerin talepleri doğrultusunda ortaya çıkıyor. Alıcılar internette beğendikleri mobilyaların fotoğraflarını gönderiyor, ardından atölye fikri uyarlayıp üretime geçiriyor.

Paraguay’da neden Rusya’dan daha fazla kazanmak mümkün

Girişimci, Güney Amerika pazarının eski SSCB ülkelerindekinden farklı işlediğini belirtiyor.

Rusya’da mücadele müşteri için verilirken, Paraguay’da çoğu zaman asıl eksiklik üreticilerin kendisinde yaşanıyor. Talep var, alıcıların parası var, ancak kaliteli ürün yetersiz.

Ayrıca yabancı statüsü beklenmedik bir avantaja dönüştü. Müşteriler «Rus atölyesinden» ürün sipariş etmeye istekli ve doğrudan sahibiyle tercüman aracılığıyla iletişim kurabilmek güveni daha da artırıyor.

Sıradan bir İsveç barı örneğinde ekonomi oldukça etkileyici görünüyor: ürün yaklaşık 180 dolara satılıyor, malzeme ve işçilik maliyeti ise yaklaşık 58 dolar tutuyor. Kalan kısım işletmede kalıyor.

Vergi yükü ise birçok girişimci için alışıldık seviyeden oldukça düşük: fiilen ana vergi KDV olarak kalıyor ve toplam yük yaklaşık yüzde 4 olarak değerlendiriliyor.

Yüzde 70 marjda para nereye gidiyor

İlk bakışta böyle bir işin büyük kâr getirdiği düşünülebilir. Ancak gerçekler daha karmaşık çıktı.

Aylık yaklaşık 12 bin dolarlık ciroda, tutarın neredeyse yarısı çalışan maaşlarına gidiyor. Yaklaşık 3 bin dolar daha malzemeler tarafından tüketiliyor, iki üretim alanının kirası yaklaşık 700 dolar tutuyor ve reklama da yaklaşık 800 dolar harcanıyor.

Sonuçta net kâr ayda biraz fazla bin dolar oluyor.

Sebep basit: Viktor’un kazandığı paranın neredeyse tamamı yeniden işletmenin gelişimine yatırılıyor.

Asıl sorun insanlar

Hammadde, ekipman ve müşteri bulmak nispeten kolayken, personel konusunda durum çok daha zor.

Girişimciye göre Paraguay’da mesleki teknik eğitim sistemi neredeyse yok. Nitelikli bir marangoz bulmak son derece zor, bu yüzden çalışanları kendi başına yetiştirmek gerekiyor.

«Beş kişiyi elersin, ikisini tutarsın; sonra biri gider, öteki hastalanır. Birkaç ay içinde en azından bir uzman yetiştirebilirsen ne âlâ», — diyor.

Zorluklara bir de beklenmedik olaylar ekleniyor. Yakın zamanda hazır mobilya yüklü bir kamyon kaza yapıp devrildi. Tüm yük yok oldu ve siparişleri kendi cebinden, mümkün olan en kısa sürede yeniden yapmak zorunda kaldılar.

Henüz yolu olan emeklilik

Zorluklara rağmen Viktor ve eşi, taşınmaktan bir an bile pişman olmadıklarını söylüyor.

Girişimci, göçün hayatındaki en zor sınamalardan biri olduğunu kabul ediyor. 40 yaşından sonra her şeye yeniden başlamak ve ardından yabancı bir ülkede neredeyse sıfırdan iş kurmak beklenenden çok daha zorlu çıktı.

Buna rağmen durmaya niyeti yok. Bir sonraki hedef, atölyeyi yıllık cirosu yaklaşık 1,5 milyon dolar olan büyük bir üretime dönüştürmek.

Sonrasında ise, diye şaka yapıyor girişimci, bir zamanlar Paraguay’a gitmesine neden olan o meşhur «emekliliği» nihayet almak.